Elvis jest królem!

"Wielki Słownik Poprawnej Polszczyzny" PWN 2004 podaje:
król m I, DB. króla 1. lm M. królowie, DB. królów (w nazwie święta: króli)<<monarcha>>: Na ślub zjechali królowie z całej Europy. Święto Trzech Króli. Ale: Poczet królów polskich. 2. lm D. króli <<jedna z kart do gry>>: pot. Wyszedł w króla. 3. lm MB. króle, D. króli, pot. <<królik>>: Hodować króle.

wydaje mi sie wiec, choc to czysty formalizm jest, ze "króli" pisane małą litera calkiem spokojnie moze pozostawac przy formach odmiany w znaczeniu: osoba

chyba meg nie czytasz tego co cytujesz :-)

Jeśli jest to przepisane kropka w kropkę z WSPP, to ciekawa sprawa jest. Nie znam specyfiki tego słownika, ale nie ma w tym haśle jasno napisane, że "króli" dla osoby to błąd, jest raczej jako wyjątek (święto), w dodatku napisane małą literą. Dalej jest jeszcze: "Ale: Poczet królów polskich.". Po "ale" zwykle w słownikach dają właśnie jakieś wyjątki, czy przypadki, gdy słowa pisane są wielką literą. A tu po "ale" dali "królów"... No, Green, przedstaw swoją interpretację :P.

ludzie to tak proste, że co tu dumać
nie jest poprawne użycie: króli, gdy chodzi o osobę, słownik pokazuje wyjątek, jest napisane: "w nazwie święta: króli"; czyli tylko tam (staropolskie i tak zostało); dlatego po zapisie Święto Trzech Króli, jest jeszcze raz podkreślony ten wyjątek i zanotowane: Ale: Poczet królów polskich (specjalnie taki przykład "literaturowy")

Jak to się ma do 4. punktu ZDS, który pozwolę sobie zacytować?
"* przestarzałe formy odmiany, o ile podają je słowniki (np.: oczy-ócz, osy-ós, pakt-pakta, król (osoba)-króli)."

Czy Jadwiga była królem czy królową polski?